بر اساس یک فایل صوتی منتشر شده از میثم ویسی (برادر مجتبی ویسی) که پیش از کشته شدن ضبط شده است، وی به شدت از سکوت مردم و چهرههای شاخص ایلهای قلخانی، گوران و سنجابی داخل کشور و همچنین همسویی رسانههای یارسانی خارج از کشور (مانند جمیا) با پروژه سلطنتطلبی رضا پهلوی انتقاد کرده است. ویسی با تاکید بر آسیبهای تاریخی که مردم کُرد از جریانهای تمرکزگرا دیدهاند، از اینکه جامعه یارسان در پازل گروههای افراطی بازی کند، ابراز رنجش خاطر و نگرانی کرده بود؛ موضعی که نشاندهنده تقدم هویت ملی و زبانی بر هویت آیینی در میان جوانان یارسانی است.
تحلیل این مواضع نشاندهنده وجود تقابل دیدگاهی عمیق در جامعه یارسان است؛ از یک سو تفکرات میثم ویسی همسو با گفتمان احزاب کوردی بر مبنای حاکمیت چندگانه، فدرالیسم و استقلال کردستان استوار است و از سوی دیگر، جریانهایی مانند «جنبش میهنی یارسان» قرار دارند که با حمایت از رضا پهلوی، به دنبال بازتعریف جایگاه یارسان در چارچوب یک حاکمیت واحد و متمرکز در ایران هستند. این شکاف آشکار، رویارویی دو رویکرد «ملیگرایی کوردی» و «ناسیونالیسم ایرانی-مرکزگرا» را در فضای سیاسی منطقه به تصویر میکشد.
