محمود حلبی در دروس معارف خود به علمای سلف نیز رحم نمیکرد؛ اما با همان شیوهای که از یکسو تعریف نماید و از سوی دیگر تخریب. به عنوان نمونه در مورد بزرگترین علمای تشیّع اینگونه میگوید: «بزرگان ما (رضوان الله علیهم) پیش سنّیها درس میخواندند. وحشت نکنید از این عباراتی که میگویم. شیخ طوسیمان پیش اینها شده، شیخ مفیدمان (رضوان الله علیه) توی اینها بزرگ شده. خواه ناخواه آن ابهت استاد، عظمت استاد، سیطره استاد، اینها را میگیرد. لهذا فرمایشات خود آنها هم خیلی مورد اعتماد صد در صد نیست … پیشینیان از علماء ما (قدس الله اسرارهم) هم چون توی دست و پای همینها بزرگ شدهاند، چون زیر دست همینها درس خواندهاند، تقریباً همینها مورد قبولشان شده است. با یک تصنّعاتی، با یک تصرّفاتی، با یک تأویلاتی، با یک توجیهاتی، با یک غمض عینهایی. لذا به حرفهای آنها هیچ گوش ندهید. به روایاتشان هم یک سر سوزن تکیه نکنید.»
منبع: دروس معارف، مبحث نبوت،جلسه ۹، ۲۱ /۳/ ۱۳۵۵
