حسین حاجیمحمدی، از اعضای اصلی شبکه «لبه بیداری» (وابسته به حسین اورا در آمریکا) و هماهنگکننده جلسات حضوری مدیتیشن و یوگا در ایران، پس از ماهها سکوت و توقف فعالیت، با انتشار پیامی در فضای مجازی از بازگشت دوباره این جریان خبر داده است. این شبکه در اغتشاشات دیماه ۱۴۰۴ کنشهای میدانی علیه جمهوری اسلامی ایران داشت که در جریان آن، مادر حسین اورا (مریم محبی ایرانی) دستگیر و زندانی شد.
«لبه بیداری» یکی از شبکههای فعال در حوزه معنویتهای نوظهور است که رهبری آن بر عهده حسین اورا (ساکن آمریکا) و مادرش مریم محبی ایرانی است. در داخل ایران، حسین حاجیمحمدی به عنوان هماهنگکننده جلسات حضوری مدیتیشن و یوگا در این جریان فعالیت میکند.
این شبکه در اغتشاشات دیماه ۱۴۰۴، با بهرهگیری از فضای بحرانی و دعوتهای تحریکآمیز حسین اورا، نقشی فعال در کنشهای میدانی علیه نظام جمهوری اسلامی داشت. در جریان همین اتفاقات، مریم محبی ایرانی (مادر حسین اورا) دستگیر و روانه زندان شد.
حال، پس از فروکش کردن اغتشاشات و پایان جنگ رمضان، حسین حاجیمحمدی در صفحات مجازی خود نوشته است: «در روزهایی که به دلیل شرایط پیشآمده امکان حضور و فعالیت همیشگی را نداشتم، پیامهای محبتآمیز، پیگیریها و ابراز لطف شما برای من بسیار ارزشمند و دلگرمکننده بود… این همراهی و توجه شما را ارج مینهم و امیدوارم بتوانم همچنان در کنار شما به مسیر آگاهی، رشد و یادگیری ادامه دهم.»
این پیام، به نوعی اعلام بازگشت جریان «لبه بیداری» به فعالیتهای پیشین خود (مدیتیشن، یوگا و جلسات گروهی) است که پس از یک دوره توقف و سکوت، دوباره از سر گرفته میشود.
آنچه از این تحول برمیآید، الگوی تکراری و قابل پیشبینی در میان جریانهای معنویتهای نوظهور است. این گروهها معمولاً در بحرانهای سیاسی و اجتماعی (مانند اغتشاشات یا جنگ) چهرهای دوگانه از خود نشان میدهند: در آن مقطع، با تحریک پیروان، خود را در صف «مبارزه با نظام» قرار میدهند و از هر فرصتی برای بیثباتی استفاده میکنند. اما پس از فروکش کردن بحران و بازگشت آرامش، دوباره به ظاهر «معنوی» و «آرامشبخش» برمیگردند و با زبان عاطفی و شعار «همراهی و آگاهی»، به دنبال جذب مجدد مخاطبان از دست رفته و بازسازی پایگاه خود هستند.
این رفتار متغیر نشان میدهد که چنین جریانهایی نه تنها رویکردی ثابت و صادقانه ندارند، بلکه به راحتی متناسب با شرایط، لباس عوض میکنند. بر همین اساس، هوشیاری و رصد مستمر دستگاههای امنیتی و نظارتی در برابر این گروهها (حتی در زمان سکوت و به ظاهر آرامش آنها) امری حیاتی است. تجربه ثابت کرده که این جریانها ممکن است در هر مقطع حساس دوباره فعال شده و به اقدامات ضد امنیتی و فرهنگی دست بزنند.
