کانال آتئیستی «دانش، آگاهی» با انتشار مطلبی درباره برگزاری جشن آبانگان، تصاویری از حضور گروهی از جوانان ایرانی با پوشش‌ها و کاستوم‌هایی با الهام از نمادهای آب و آناهیتا را بازنشر کرده است. گردانندگان این کانال، این حضور را نشانه‌ای از مقابله نسل جدید با فرهنگ‌های غیرایرانی و حکومتی جمهوری اسلامی دانسته و نوشته‌اند که جوانان در کنار آنچه «کارناوال‌های وحشت و تاریکی عرزشی‌ها» خوانده‌اند، نشان داده‌اند که در آینده ایران جایی برای نشانه‌های خرافات، جهل و تاریکی نخواهد بود و آنچه باقی می‌ماند، رنگ و شادی و جشن و پایکوبی است. این کانال همچنین با تأکید بر اینکه مردم ایران با وجود تمام دردها، سختی‌ها و فشارهای زندگی، هر فرصتی را برای شادی و برگزاری جشن مغتنم می‌شمارند، ایرانیان را مردمی اهل جشن و شادی و رنگ، نه خرافات و آیین‌های مرگ‌پرستی توصیف کرده است.
بی‌تردید شادی، جشن و پاسداشت سنت‌های فرهنگی ایران از ارزشمندترین جلوه‌های زندگی اجتماعی است. مردم حق دارند لحظاتی را به شادی، همبستگی و پاسداشت میراث فرهنگی خود اختصاص دهند. اما پرسش اینجاست که چرا برخی جریان‌های آتئیستی حتی چنین مناسبت‌هایی را نیز به فرصتی برای مرزبندی ایدئولوژیک و تحقیر باورهای دیگران تبدیل می‌کنند؟ آیا واقعاً برای دفاع از آبانگان و سنت‌های ایرانی باید تمام آیین‌های دینی را نماد مرگ‌پرستی و تاریکی معرفی کرد؟ شادی و هویت فرهنگی ایرانیان نه در گرو نفی دین است و نه در گرو تحقیر باورمندان. فرهنگ ایران در طول تاریخ، از لایه‌های متنوعی از سنت‌های دینی، اسطوره‌ای و ملی شکل گرفته است. نمی‌توان با حذف گزینشی بخشی از این میراث، ادعای دفاع از فرهنگ ایرانی داشت. جالب است کانالی که مدعی مبارزه با خرافات و جهل است، به‌جای ارائه تحلیلی فرهنگی و تاریخی از یک جشن باستانی، آن را به ابزاری برای بازتولید همان دوقطبی‌های ایدئولوژیک تبدیل می‌کند. ایرانیان می‌توانند هم اهل شادی و جشن باشند و هم دیندار؛ این دو نه تناقضی با یکدیگر دارند و نه برای اثبات یکی، نیازی به نفی دیگری است.
