نکته دردآور و بسیار هشداردهنده در دنیای امروز، حضور گاه‌به‌گاه افرادی با لباس مقدس روحانیت در بازار سیاه خرافات است؛ کسانی که با سوءاستفاده از اعتماد تاریخی و مذهبی مردم، به این سوداگری رونق می‌بخشند. لباس روحانیت، نماد علم، تقوا، زهد و خدمت صادقانه به دین و مردم است. رسالت اصلی یک طلبه، گره‌گشایی عالمانه از مشکلات جامعه، پاسخ به شبهات اعتقادی و تبیین معارف اهل بیت (ع) است، نه پهن کردن بساط رمالی، جن‌گیری و کسب درآمدهای نامشروع. تاریخ حوزه‌های علمیه سرشار از عالمانی است که با ساده‌زیستی و اخلاص، سال‌ها در روستاها و شهرهای دورافتاده به هدایت مردم پرداختند، بدون آنکه حتی یک ریال بگیرند. آیا امام راحل (ره) و شهدای گران‌قدر، راه طلبگی را برای چنین سودجویی‌هایی ترسیم کرده بودند؟
متأسفانه، هیچ‌یک از این دکان‌های خودساخته و روش‌های ادعایی آنها، ریشه و پشتوانه معتبر قرآنی و روایی ندارند. سیره انبیای الهی و ائمه معصومین (ع) همواره بر پایه عقلانیت، علم و اخلاق استوار بوده است. مفاهیمی چون «دفع چشم‌زخم با روش‌های عجیب» یا «پاکسازی انرژی منفی» نه در آیات قرآن کریم ریشه دارند، نه در سنت معصومین (ع) و نه در آثار مراجع عظام تقلید. در اسلام، راه برطرف کردن مشکلات، توکل بر خدا، دعا، صدقه، استغفار و اصلاح عمل است، نه پرداخت پول به شیادان و انجام آیین‌های ساختگی. این جریانات با تحریف مفاهیم دینی و آلوده کردن ساحت مقدس معنویت به خرافات، هم دین مردم را نشانه گرفته‌اند و هم اعتبار نهاد روحانیت را. آنها با ظاهری دینی، در واقع مردم را از خداوند دور می‌کنند و به خود وابسته می‌سازند؛ این همان سازوکار فرقه‌سازی است که در آن، رهبر فرقه خود را واسطه انحصاری بین انسان و خدا معرفی می‌کند.
رفتار این افراد نه تنها باعث بی‌اعتمادی مردم به خودشان می‌شود، بلکه آبروی هزاران طلبه دغدغه‌مند و عالم واقعی را نیز به خطر می‌اندازد. وقتی مردم یک بار فریب یک روحانی‌نما را بخورند، ممکن است به همه روحانیون بدبین شوند و این بزرگ‌ترین آسیب برای نهاد روحانیت است. طلبه واقعی یا باید در سنگر علم و پژوهش مشغول باشد، یا در چارچوب مشاغل رسمی و قانونی به جامعه خدمت کند. در برابر این جریان‌های انحرافی، سکوت جایز نیست. از عموم شهروندان، طلاب دغدغه‌مند و مطلعین درخواست می‌شود مستندات این فعالیت‌ها را برای پیگیری قاطع به معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم قوه قضاییه و دادسرای ویژه روحانیت ارجاع دهند. حوزه‌های علمیه و نهادهای نظارتی نیز موظف‌اند با این انحرافات برخورد جدی و قاطع کنند تا کیان حوزه از آسیب این افراد مصون بماند و اعتماد عمومی به دین و روحانیت حفظ شود.
