امید جلیلی، کمدین بهائی (که اغلب با هدف نفرت‌پراکنی علیه ایران مطالبی منتشر می‌کند)، با انتشار تصاویری از غارتگری در فرانسه و ایران (مربوط به آشوب‌های سال ۱۴۰۴)، حوادث فرانسه را غارتگری حامیان آزادی فلسطین توصیف کرده، اما غارت اموال در جریان آشوب‌های ایران را نتیجه ۴۷ سال تلاش برای آزادی دانسته است. او در توجیه سرقت برنج از یک فروشگاه در ایران به دست آشوبگران، چنین می‌نویسد:
«این اعتراضات صرفاً ناشی از تورم، هزینه‌های غذا یا “مشکل گرسنگی” نبود. مردم ایران که ۴۷ سال برای آزادی تلاش می‌کردند، از پرتاب برنج به‌عنوان یک استعاره بصری قدرتمند استفاده کردند. پیام آن‌ها صریح بود: “ما را سیر نکنید، ما را آزاد کنید.”»
این اظهارنظر دوگانه امید جلیلی را می‌توان بازتابی از رویکردی دانست که در این متن به‌عنوان سیاست دوگانه بهائیت در قبال ایران و غرب توصیف شده است؛ رویکردی که بر اساس آن، حوادث و ناآرامی‌ها در کشورهای اروپایی به عملکرد نظام‌های حاکم بر این کشورها نسبت داده نمی‌شود، اما در ایران، قتل، غارت، آشوب و دیگر اقدامات مشابه، نه به عاملان آن‌ها، بلکه به جمهوری اسلامی منتسب می‌شود و زمینه‌ای برای فرافکنی و طرح اتهام علیه آن فراهم می‌آید.
