طی دو ماه اخیر، پایگاه خبری حقوقی «اختبار»، فهرستی را منتشر کرد که از سوی سرپرست وزارت اطلاعات به دادستان کل کشور ارسال شده است. این سند رسمی که در میانه جنگ تحمیلی سوم تنظیم شده، حاوی مصادیق دقیقِ «شبکهها و انسانرسانههای معاند» ذیل قانون تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با رژیم صهیونیستی است که بر اساس آن، هرگونه ارتباط و ارسال محتوا برای این افراد، دارای مجازات سنگین (از حبس تا اعدام) خواهد بود.
بررسی واکنشِ برخی چهرههای صهیونیستیِ حاضر در این لیست، نکاتی را به همراه دارد:
جیغِ بنفشِ پادوهای رسانهای
پس از انتشار این فهرست، مهرههایی نظیر «امیلی شریدر» و «یوسف حداد» که در صدر لیست انسانرسانهها قرار دارند، با ادبیاتی عصبی و هماهنگ، سعی کردند این ضربه را به یک افتخار برای خود تبدیل کنند. شریدر با ژستِ قهرمانبازی ادعا کرد این لیست نشانه ترس ایران است و حداد قول داد به ارتباطگیری با اپوزیسیون ادامه دهد! در بیرون از گود نیز، حامیانی چون «ناتالی سنندجی» (صهیونیستِ ایرانیتبار) تقلا کردند تا کور شدنِ چشمِ موساد را به عنوان «ترسِ حاکمیت از جریانِ آزاد اطلاعات» فاکتور کنند.
پایانِ مأموریتِ جاسوسانِ مجازی
اما چرا ماشین رسانهای اسرائیل تا این حد برآشفته است؟
تصویرِ فوق که بخشی از مهرههای میدانیِ این رژیم منحوس را افشا کرده، پیامی راهبردی در بطن خود دارد: پایانِ پروژه شبکهسازیِ پوششی در داخل ایران. افرادی چون شریدر و حداد سالهاست تقلا میکنند تحت پوششِ فریبنده «خبرنگار و فعال حقوق بشر»، در داخل کشور برای ارتش اسرائیل شبکه اطلاعاتی بسازند و از شهروندان ناآگاه سربازگیری کنند.
جمهوری اسلامی با این اقدامِ شفاف و حقوقی، مسیرِ ارتباطگیری با این «ارتشِ سایبری» را مسدود کرد و به افکار عمومی هشدار داد که گپوگفت با این افراد، تبادل اطلاعات نیست؛ بلکه تکمیل پازلهای امنیتی و تروریستیِ دشمن است. وقتی مهرههای موساد برای پنهان کردنِ سوختنِ شبکههایشان مجبور به قهرمانبازی مجازی میشوند، یعنی تور صیدِ آنها در ایران پاره شده است.
