در میانه جنگ جاری رژیم صهیونیستی و ایالات متحده آمریکا با جمهوری اسلامی ایران، یکی از مؤلفه‌هایی که برای فهم رفتار سیاسی آمریکا و مناسبات اجتماعی پیرامون اسرائیل باید دقیق‌تر دیده شود، جامعه مسیحیان انجیلی است؛ جامعه‌ای که در سیاست داخلی و خارجی آمریکا وزن قابل توجهی دارد و در موضوع رژیم صهیونیستی نیز صرفاً یک تماشاگر دینی نیست. در تازه‌ترین پیمایش مرکز پژوهشی پیو، ۲۳ درصد بزرگسالان ایالات متحده خود را پروتستان انجیلی معرفی کرده‌اند؛ یعنی یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین بلوک‌های دینی جامعه آمریکا. در سطح جهانی نیز «ائتلاف جهانی انجیلی» از شبکه‌ای سخن می‌گوید که بیش از ۶۰۰ میلیون مسیحی انجیلی را در ده‌ها کشور نمایندگی می‌کند؛ بنابراین، سخن گفتن از انجیلی‌ها فقط سخن گفتن از یک اقلیت مذهبی در آمریکا نیست، بلکه درباره یک جریان بزرگ فراملی است.
در چنین شرایطی، شناخت این جامعه برای تحلیل سیاست آمریکا در قبال رژیم صهیونیستی و غرب آسیا اهمیت مضاعف پیدا می‌کند. پژوهش‌های دانشگاهی نشان داده‌اند که نگرش انجیلی‌ها به رژیم صهیونیستی می‌تواند از مجموعه‌ای از عوامل الاهیاتی، اجتماعی، نسلی و سیاسی تأثیر بپذیرد و در بخش‌هایی از این جامعه، باورهای مربوط به آخرالزمان، بازگشت مسیح، جایگاه یهودیان و خوانش خاصی از متون کتاب مقدس با حمایت از رژیم صهیونیستی پیوند خورده است. با این حال، همین پژوهش‌ها بر یک نکته اساسی نیز تأکید دارند: جامعه انجیلی یک مجموعه یکدست و همگن نیست و نگرش آن نسبت به اسرائیل، فلسطین و سیاست خارجی آمریکا دارای تفاوت‌های معنادار است.
مشکل اصلی ما از جایی آغاز می‌شود که «مسیحیت انجیلی»، «صهیونیسم مسیحی»، «صهیونیسم یهودی» و «صهیونیسم سیاسی» را در یک مفهوم واحد ادغام می‌کنیم. این چهار عنوان به یک معنا نیستند و نمی‌توان همه آنان را حامل یک نظام اعتقادی و یک رفتار سیاسی دانست. مسیحیت انجیلی عنوانی گسترده برای یک سنت مسیحی پروتستان است؛ صهیونیسم مسیحی یک جریان الاهیاتی ـ سیاسی در بخشی از این جامعه است؛ صهیونیسم یهودی و صهیونیسم سیاسی نیز اساساً مفاهیم دیگری با تاریخ و مبانی متفاوت‌اند. مسیحیت انجیلی» یک جریان دینی گسترده است و «صهیونیسم مسیحی» یک گرایش خاص درون آن.
محمدحسین پیشاهنگ
