اعتراف کانال «مجله تخصصی یوگا»؛ حرکات یوگا نماد «اعتماد به ناشناخته‌هاست»

معنویت بدون دین، یوگا

کانال «مجله تخصصی یوگا» که به توصیف آساناها (حرکات فیزیکی) و تاریخچه یوگا می‌پردازد، در مطلب هفته اخیر خود، با تفسیر فلسفی از حرکت «اوشتراسانا» (Ustrasana)، عمق عرفانی و دینی یوگا را آشکار کرده و آن را نمادی از «اعتماد به ناشناخته‌ها» و «گشودگی عاطفی» معرفی نموده است. این اعتراف، در تضاد آشکار با ادعای همیشگی مروجان یوگا مبنی بر «ورزش بودن» این آیین قرار دارد.

 

شبکه مجازی «مجله تخصصی یوگا» که به معرفی و آموزش آساناها و تاریخچه این آیین می‌پردازد، در یکی از پست‌های اخیر خود به تحلیل حرکت «اوشتراسانا» پرداخته است. در بخشی از این مطلب آمده است: «اوشتراسانا از آن آساناهایی است که پشت ظاهرِ «باز کردن قفسه سینه و خم شدن به عقب»، مفاهیم فلسفی جالبی دارد. وقتی سر و قلب را به عقب می‌بری، برای لحظه‌ای نمی‌توانی جلوی خودت را ببینی؛ نمادی از اعتماد به ناشناخته‌هاست. باز شدن سینه می‌تواند نمادی از گشودگی عاطفی باشد، اما همراه با ثبات لگن و پاها؛ یعنی باز بودن ≠ بی‌مرزی.»

این توضیحات در حالی منتشر می‌شود که مروجان یوگا در ایران همواره این آیین را صرفاً یک «ورزش» یا «تمرین بدنی» معرفی می‌کرده و هرگونه جنبه عرفانی و پرستشی آن را انکار می‌نموده‌اند. اما اعتراف این کانال به «مفاهیم فلسفی» و «نمادهای عاطفی» پشت حرکات، نشان می‌دهد که یوگا چیزی فراتر از یک رشته ورزشی بوده و ریشه در عرفان عملی هندوئیسم دارد. حرکاتی که به عنوان «آسانا» معرفی می‌شوند، در اصل نوعی پرستش و طریقت عملی برای خدایان هندویی هستند که در پوششی به ظاهر ورزشی، در جامعه اسلامی ایران تزریق می‌شوند.

این اعتراف صریح از سوی یکی از کانال‌های تخصصی یوگا، پرده از یک واقعیت مهم برمی‌دارد: یوگا هرگز یک ورزش ساده نبوده و نیست. تفسیر حرکت «اوشتراسانا» به عنوان «نماد اعتماد به ناشناخته‌ها» و «گشودگی عاطفی»، نشان می‌دهد که پشت هر حرکت یوگا، یک جهان‌بینی عرفانی و پرستشی نهفته است. این در حالی است که سال‌هاست در جامعه ما، با تبلیغات گسترده، سعی در ترویج یوگا به عنوان یک فعالیت ورزشی و سالم بدون هیچ پشتوانه اعتقادی شده است. متأسفانه این اعتراف، نشان‌دهنده ناآگاهی یا بی‌توجهی دستگاه‌های فرهنگی و امنیتی نسبت به ماهیت واقعی یوگا و خطرات نفوذ این آیین شرک‌آمیز در جامعه اسلامی است. ضروری است نهادهای مسئول با رصد دقیق این گونه فعالیت‌ها و آگاهی‌بخشی به مردم، از ترویج و عادی‌سازی هرچه بیشتر این عرفان هندی در کشور جلوگیری کنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *