شبکه معاند «منوتو» به تازگی در یکی از پستهای فضای مجازی خود، در قامت یک مؤسسه مردمشناس ظاهر شده و به موضوع «زبانها و گویشهای در خطر یهودیان ایران» پرداخته است.
این رسانه با انتشار نقشهها و اسناد تاریخی از گویشهای کلیمیان در اصفهان، کاشان، یزد، همدان، خوانسار، کاشان و شیراز، مدعی است که این زبانها «آرشیوی زنده از گذشته زبانی ایران» بودهاند که اکنون به دلیل «مهاجرت و تغییر زبان نسل جدید» در حال نابودیاند. اما پشت این دغدغه بهظاهر فرهنگی چه رازی نهفته است؟
پروژه موزائیکسازی و القای جداییطلبی فرهنگی
هدف اول این شبهمستند، برجسته کردن تفاوتهاست. منوتو با تأکید غلوآمیز بر اینکه گویش یهودیان از زبان اکثریت (مسلمانان) جدا بوده و آنها این زبان را در خانههای خود حفظ کردهاند، تلاش میکند جامعه یهودیان ایران را نه بخشی از تار و پود درهمتنیده ملت ایران، بلکه به عنوان یک جزیره ایزوله و تافته جدا بافته تصویر کند. این دقیقاً همان خط فکری نهادهای امنیتی غرب (پروژه اقلیتپژوهی) است که سعی دارند ایران را نه یک کشور یکپارچه، بلکه موزائیکی از اقلیتهای نامتجانس نشان دهند.
آدرس غلط درباره قاتل اصلی گویشهای تاریخی یهودی!
منوتو در بخش آخر، علت نابودی این زبانها را «مهاجرت و تغییر زبان به عبری و انگلیسی» میداند، اما در یک سانسور تاریخی هدفمند، از مقصر اصلی نام نمیبرد: پروژه صهیونیسم.
واقعیت تاریخی این است که بزرگترین نابودگر زبانهای دیاسپورا (از جمله فارسییهودی، ییدیش و عربییهودی)، خود رژیم صهیونیستی بود. این رژیم پس از شکلگیری، با اعمال سیاستهای خشن همسانسازی و اجبار مهاجران به تکلمِ صرف به «عبری معیار»، زبانهای مادریِ یهودیان مهاجر ایرانی را با تحقیر و محدودیت به حاشیه راند و نابود کرد. حالا منوتو برای زبانی که کارفرمایان صهیونیستش آن را خفه کردهاند، مرثیهسرایی میکند!
تولید محتوا برای بانک اطلاعاتی غرب
ارجاع این خبر به نهادهایی مانند «پروژه زبانهای یهودی» (Jewish Language Project) در غرب و نام بردن از زبانشناسان مقیم خارج، نشان میدهد که رسانههایی چون منوتو، صرفاً ویترینی برای پمپاژ دیتابیسها و نقشهبرداریهای جمعیتی مؤسسات غربی به داخل ایران هستند.
