عیدیت بار، از برجستهترین پژوهشگران اسلام و خاورمیانه در اسرائیل، در مصاحبهای با پادکست «موسی فابریکانت»، با وجود مخالفت با حمله به ایران، مدعی شد که حکومت ایران بر اساس آموزههای اسلامی صبر و شهادت، قابلیت مقاومتی بیشتر از ما دارد همچنین از جنگ برای ایجاد «هرجومرج جهانی» و «زمینهسازی برای ظهور مهدی موعود» استفاده میکند.
خانم عیدیت بار، پژوهشگر ارشد اسلام و خاورمیانه و کارشناس حوزهی «شکلدهی به آگاهی در میان اعراب»، در تاریخ ۱۹ اسفند ۱۴۰۵ (۱۰ مارس ۲۰۲۶) در پادکست «موسی فابریکانت» (Moshe Fabrikant) حضور یافت و به تحلیل ابعاد پنهان جنگ با ایران پرداخت. گفتگو در اوایل جنگ روی داده است.
بار که تحصیل کرده در زبان و ادبیات عربی و اسلام است و به گفتهٔ منابع، سالها به تدریس زبان عربی در نهادهای امنیتی اسرائیل پرداخته، به عنوان یکی از کارشناسان برجسته در اسرائیل شناخته میشود. او مجری پادکست «بِنت حلال» (בנת חלאל) است و در رسانههای عبری حضوری فعال دارد.
«من مخالف جنگ با ایران نیستم، اما کوچک انگاشتن دشمن، خطرناک است»
بار در این مصاحبه، با وجود آنکه اعلام کرد با حمله به ایران مخالف نیست و معتقد است «باید ضربهای محکم در این جنگ وارد شود»، اما نسبت به ادعاهای «پیروزی زودهنگام» و «کوچکپنداشتن حریف» هشدار داد. او با اشاره به آموزههای قرآنی، تأکید کرد که ایرانیان و جبههٔ مقاومت، «صبر و تحمل ناملایمات در مدت طولانی» را از اسلام آموختهاند و در این زمینه، از غرب و حتی اسرائیل بردباری بیشتری دارند.
تحلیل عیدیت بار از «شهادت» و «مهدویت»
بار در تبیین این تفاوتِ راهبردی، به دو مؤلفه در نگاهِ ایران اشاره کرد:
فرهنگ شهادت: به باور او، در نگاهِ ایران، کشتههای جنگ «شهید» محسوب میشوند و مرگ آنها، به معنایِ «پایانِ کار» نیست بلکه موفقیت است. این نگاه، معادلاتِ هزینه-فایده را در جنگ، برای ایران تغییر میدهد.
هرجومرجآفرینیِ راهبردی: بار با ادعایی دیگر، مدعی شد که ایران از جنگ برای «ایجاد هرج و مرج جهانی» استقبال میکند، چرا که در نگاهِ آنها، برای «ظهور مهدی موعود»، باید «به هرج و مرج و فساد در جهان دامن زده شود».
تحلیل؛ تطبیقِ یک الگوی صهیونیستی بر مهدویتِ شیعی
این تحلیل، که در میانِ برخی از کارشناسانِ صهیونیست رایج است، یک قیاسِ نادرست است که در آن، موعودگراییِ شیعه، با مدلِ «موعودگرایی صهیونیسمِ مسیحی و یهودی» یکسان انگاشته میشود. این تحلیل، یا نشان از بیخبریِ عمیق از مهدویتِ شیعی دارد، یا تلاشی برای تطبیقِ مدلِ صهیونیسم بر شیعه، به منظورِ مشروعیتبخشی به روایتِ «تهدیدِ وجودیِ ایران» برای غرب.
