پائولو کوئیلو، از نویسندگان مطرح در حوزهٔ معنویتهای کاذب، در موضوعات: خودیاری، ساحری و جادوگری، روانشناسی و… است که در زندگی خود سه تجربهٔ ناموفق خودکشی داشته است. کتابهای او در سالهای اخیر در میان جوانان ایرانی بسیار منتشر و خوانده میشود. اما پرسش اساسی دربارهٔ آثار او این است که از نگاه کوئیلو، هدف زندگی چیست؟ او خودکشی و گزینش راههای مختلف آن را یکی از اهداف زندگی میداند و حتی دربارهٔ انواع آن توضیحاتی ارائه میکند.
در کتاب «روایت انحراف» در این باره آمده است: «پائولو کوئلیو نیز از کسانی است که خودکشی را ترویج میدهد. او برای قهرمانهای داستانهای خویش فرجامی خوش در نظر دارد و آن خودکشی است.
او روشهای مختلفی برای این مسئله پیشنهاد میدهد و میگوید:
روشهای بسیاری برای خودکشی هست: خودکشی با گلوله، پریدن از بالای یک ساختمان بلند، خود را به دار آویختن و… اما هیچکدام از این روشها با سرشت زنانهاش سازگار نبود. زنها وقتی خودشان را میکشند روش شاعرانهتری انتخاب میکنند؛ مانند بریدن رگهای دستشان یا خوردن تعداد زیادی قرصهای خوابآور.» ¹
نکتهٔ قابلتوجه آن است که خودکشی و خودآزاری گونهای مازوخیسم یا اختلال روانی محسوب میشود. جدا از معنویت دروغین و بیهدفی که کوئیلو درصدد انتقال آن به مخاطب است، نوشتهها و مطالب او بهنوعی ترویج خشونت و ترویج بیماریهای روانی در جامعه به شمار میرود.
پ. ن.۱: کتاب روایت انحراف، سعید صدری، صفحه ۶۷
نگارنده: سید علی طواف زاده پژوهشگر معنویتهای نوظهور
