وبسایت خبری «الحره» (رسانه عربیزبان وابسته به دولت آمریکا) در گزارشی مفصل، به بررسی وضعیت یهودیان ایرانیتبارِ ساکن در شهرهای ثروتمند آمریکا نظیر بورلیهیلز پرداخته است. این گزارش با روایت داستانهایی از مهاجرت یهودیان پس از انقلاب اسلامی، تقلا میکند فرار این افراد از ایران را به عنوان یک «تبعید مذهبی و فرار از سرکوب ساختاریافته» به مخاطب عربزبان بفروشد.
بررسی روایت این گزارش، پرده از چند تناقض و تکنیکِ عملیات روانی برمیدارد:
مصادره اموال یا فرار سرمایهدارانِ پهلوی؟
این رسانه با نقلقول از افرادی چون «ژینا ناهای» (رماننویس) و «فرید ناصری» (جواهرساز)، ادعا میکند که حکومت ایران با رویکرد یهودستیزانه، اموال آنها را مصادره کرده است. نویسنده با اشاره به اعدام «حبیب القانیان» (سرمایهدارِ متصل به شبکه صهیونیسم در دوران پهلوی)، تلاش میکند برخورد قانونی با شبکههای اقتصادیِ متصل به اسرائیل را به عنوان «سرکوب مذهبیِ یهودیان» فاکتور کند تا فرار این سرمایهداران به آمریکا را توجیهپذیر سازد.
اعتراف ناخواسته به آزادی یهودیان در ایران
این گزارش با وجود اتهام یهودستیزی و ادعای فراری دادن یهودیان از ایران توسط جمهوری اسلامی، ناگهان از یک تاریخنگارِ حوزه یهودیت (لارنس استرنفلد) نقلقولی میآورد که این سیاهنمایی را بهطور کامل نقض میکند. استرنفلد در همین مصاحبه اعتراف میکند: «ایران دارای بزرگترین جمعیت یهودی خاورمیانه (پس از اسرائیل) است. یهودیان در حال حاضر با حفظ مدارس، رستورانها و نهادهای مذهبیِ خود، در شهرهایی چون تهران و اصفهان زندگی میکنند.» این اعترافِ، نشان میدهد که مشکلِ مهاجرانِ بورلیهیلز، نه دین، بلکه وابستگیِ سیاسی به صهیونیسم بوده است.
کاسبی با نام ایران در ساختار آمریکا
بخش پایانی گزارش به حضور سیاسی این افراد در آمریکا (مثل شهردار شدنِ شارونا نظریان در شهر بورلیهیلز) میپردازد. این افراد که صراحتاً به وفاداری خود به آمریکا افتخار میکنند، برای حفظ جایگاه خود در ساختار قدرتِ واشنگتن، چارهای جز تکرارِ داستانهای ساختگی درباره «خفقان در زادگاهشان» ندارند.
اما واقعیتِ پنهان در ذهن نسل جدید این مهاجران، در لابهلای همین گزارش لو میرود. وقتی «الیاس یادگاریم» (جوان ایرانیتبارِ ساکن لسآنجلس) در این مصاحبه اعتراف میکند که «دلم میخواهد شیراز و اصفهان را ببینم، اما رسانهها و جنگ، تصویر ایران را خراب کردهاند»، مشخص میشود که دیوارِ «ایرانهراسی»، نه در تهران، بلکه توسط لابیهای صهیونیست و رسانههایی چون «الحره» دور ذهنِ این مهاجران کشیده شده است.
