انتشار اطلاعیه «کانون دفاع از حقوق بشر در ایران» که مقر آن در آلمان است، پیرامون وضعیت جامعه یارسان، نشاندهنده تداوم سناریوی جریانهای خارج از کشور برای اعمال فشار بینالمللی بر ایران از طریق ابزارسازی حقوق بشری است.
این اطلاعیه مدعی «قرنها زندگی در خفا» برای پیروان آیین یارسان شده است؛ ادعایی که با کارنامه ۴۸ ساله جمهوری اسلامی و واقعیتهای عینی نفی میشود. پیروان یارسان بهصورت علنی و آزادانه در اماکن مقدس و زیارتگاههای خود در مناطق زیستیشان رفتوامد داشته و مناسک و مراسمات آیینی خود را برگزار میکنند. همچنین برخلاف ادعاهای مطرحشده، شمار زیادی از پیروان این آیین در بدنه ساختارهای اداری و مشاغل مختلف دولتی مشغول به کار هستند.
از سوی دیگر، این کانون با درج تصویر مجتبی و میثم ویسی، آنان را فعالان فرهنگی معرفی کرده است؛ درحالیکه احزاب معاند کردی و مسلح پاک و کومله در بیانیههای رسمی عضویت سازمانی آنها را تایید کردهاند. این افراد پس از لیدری در اغتشاشات دی ۱۴۰۴ و زندگی مخفیانه، خرداد ۱۴۰۵ در درگیری مسلحانه با نیروهای امنیتی کشته شدند. اقدام کانون حقوق بشر در تطهیر عناصر مسلح، ماهیت سیاسی اینگونه گزارشها را افشا میکند.
