مظاهر حیدری، درویش فراری، در ویدئویی با آسمان و ریسمان بافتن و گره زدن مسائل بیربط، دفاع از حقوق زنان افغانستان را بهانهای برای جنجال سیاسی تبدیل کرد. وی بدون هیچ منطق و سواد تحلیلی، بحث را به سیاستهای داخلی ایران کشاند تا با دوقطبیسازی کاذب میان مردم و حاکمیت در موضوع ایران و افغانستان و برانگیختن احساسات مردم افغان، به تنشهای قومی دامن بزند.
این چهره با ادبیاتی عامیانه و شبیهسازیهای سطحی، روابط پیچیده منطقه را تقلیل داد تا از رنج زنان افغانستانی برای تسویهحسابهای خود استفاده کند. او در حالی جامعه مهاجران را به دو دسته باشرف و بیشرف تقسیم کرد که در پایان به شکلی متناقض دم از وحدت میزد. سطح تحلیل و سواد اعضای این فرقه در همین حد است؛ آن هم در شرایطی که این درویش، یکی از فعالین رسانهای فرقه سلطانعلیشاهی به شمار میرود!
