سازمان «نگرانی بینالمللی مسیحیان» در گزارش سالانه خود، ایران را یکی از شاخصترین نمونههای گسترش ایمان مسیحی بهرغم مخاطرات امنیتی معرفی کرد.
به گزارش رسانه مسیحیت صهیونیستی محبت نیوز بر اساس تازهترین گزارش «شاخص آزار جهانی ۲۰۲۶» که توسط سازمان «نگرانی بینالمللی مسیحیان» (ICC) منتشر شده، حدود ۳۸۰ میلیون مسیحی در سراسر جهان با آزار و اذیت روبهرو هستند، اما کلیساهای خانگی و شبکههای زیرزمینی در خطرناکترین مناطق، از جمله ایران، همچنان در حال گسترشاند.
این گزارش که وضعیت آزادیهای مذهبی در ۲۲ کشور را بررسی میکند، نشان میدهد در مناطقی که فعالیت مذهبی میتواند به بازداشت، حبس یا حتی مرگ منجر شود، جوامع مسیحی از طریق جلسات آنلاین و کلیساهای خانگی به فعالیتهای خود ادامه میدهند.
ایران: رشد سریع کلیساهای خانگی در سایه سرکوب
گزارش سازمان نگرانی بینالمللی مسیحیان، گسترش کلیساهای خانگی در ایران را «یکی از سریعترین رشدهای مسیحیت در جهان» توصیف کرده است. بر اساس این گزارش، بهرغم آنکه نوکیشان مسیحی با اتهاماتی چون «تبلیغ علیه نظام»، «توهین به مقدسات» و «اقدام علیه امنیت ملی» با خطر بازداشت، زندان و حتی اعدام مواجه هستند، مبشران مسیحی و کلیساهای خانگی از طریق اجتماعات مخفی و فعالیتهای آنلاین به حیات و گسترش خود ادامه میدهند.
روند جهانی: از ناسیونالیسم مذهبی تا خشونت افراطگرایان
این گزارش ضمن هشدار نسبت به موج فزاینده «ناسیونالیسم مذهبی» در سراسر جهان، این پدیده را عامل اصلی کاهش آزادیهای دینی معرفی کرده است.
در هند، گروههای تندرو هندو با هدف قرار دادن اقلیتهای مسیحی و مسلمان، فشار بر این جوامع را تشدید کردهاند. این اقدامات با تصویب قوانینی برای محدود کردن تغییر مذهب همراه بوده است که به گفته منتقدان، آزادیهای اساسی دینی را نقض میکند.
کره شمالی همچنان بهعنوان یکی از سرکوبگرترین حکومتها علیه مسیحیان شناخته میشود. با این حال، گزارش تأکید میکند که شبکههای زیرزمینی کوچک، با وجود شرایط «تاریکی مطلق»، به فعالیتهای خود ادامه میدهند.
قاره آفریقا به یکی از مرگبارترین مناطق برای مسیحیان تبدیل شده است. گروههای تروریستی اسلامگرا مانند بوکوحرام و داعش مسئول کشتار و آزار گسترده مسیحیان هستند. تنها در نیجریه، آمارها نشان میدهد که طی یک سال، بیش از ۵۰۰ مسیحی کشته و حدود ۵۰۰ کلیسا هدف حمله قرار گرفتهاند.
در آمریکای لاتین و اریتره نیز سرکوب دولتی به شکل سازمانیافتهای ادامه دارد. در کشورهایی مانند نیکاراگوئه، کوبا و اریتره، بازداشت کشیشان، تعطیلی کلیساها و صدور احکام حبس طولانیمدت برای پیروان ادیان، از جمله ابزارهای اصلی حکومتها برای محدود کردن آزادیهای دینی بوده است.
پژوهشگران این گزارش تأکید میکنند که «با وجود سرکوبهای شدید، ایمان مسیحی همچنان رو به رشد است» و شبکههای زیرزمینی در مناطق مختلف جهان از افزایش شمار نوکیشان مسیحی خبر میدهند.
خبر منتشرشده در «محبتنیوز» را نمیتوان صرفاً یک گزارش خبری درباره وضعیت مسیحیان در ایران دانست، بلکه این متن بخشی از روایت رسانهای جریان مسیحیت تبشیری درباره ایران است؛ روایتی که در آن، «رشد مسیحیت»، «فشار امنیتی» و «نقض آزادی دینی» بهگونهای در کنار یکدیگر قرار میگیرند که نتیجهای مشخص را به مخاطب القا کنند. در این روایت، جمهوری اسلامی به عنوان حکومتی معرفی میشود که با وجود اعمال شدیدترین محدودیتها، نتوانسته مانع گسترش مسیحیت شود و کلیساهای خانگی همچنان با سرعت در حال توسعه هستند.
ادعای «رشد سریع مسیحیت در ایران» یکی از محورهای پرتکرار این نوع گزارشهاست؛ ادعایی که سالهاست از سوی رسانهها و سازمانهای تبشیری تکرار میشود، اما معمولاً بدون ارائه روششناسی علمی یا دادههای قابل راستیآزمایی مطرح میگردد. از آنجا که در ایران امکان سرشماری دقیق نوکیشان یا فعالیت کلیساهای خانگی وجود ندارد، این آمارها عمدتاً بر برآوردهای درونسازمانی و گزارشهای خود شبکههای تبشیری استوار است. بنابراین، این گزاره بیش از آنکه یک داده آماری معتبر باشد، بخشی از ادبیات تبلیغاتی این جریان برای القای موفقیت پروژه تبشیر در ایران است.
نکته مهم دیگر، نحوه بازنمایی کلیساهای خانگی است. در این گزارش، این شبکهها صرفاً به عنوان اجتماعاتی برای عبادت و حفظ ایمان معرفی میشوند، در حالی که در ادبیات رسمی جنبشهای اونجلیکال و پنطیکاستی، کلیساهای خانگی مهمترین بستر اجرای مأموریت تبشیری، جذب نوکیشان، شاگردسازی و گسترش شبکههای میسیونری محسوب میشوند. بنابراین، گزارش با حذف این کارکرد تبشیری، تصویری صرفاً قربانیمحور از این شبکهها ارائه میدهد و بدین ترتیب برای آنها مشروعیت اخلاقی و حقوق بشری ایجاد میکند.
از سوی دیگر، خبر با قرار دادن ایران در کنار کشورهایی مانند کره شمالی، اریتره، کوبا و نیکاراگوئه و همچنین در کنار تهدیدهایی مانند داعش و بوکوحرام-گروههایی که مسئول حملات مرگبار علیه غیرنظامیان هستند-، تلاش میکنددر ذهن مخاطب غربی، ایران را به عنوان یکی از مهمترین نمونههای سرکوب آزادی دینی معرفی کند. این تکنیک رسانهای، مسئله ایران را از یک موضوع داخلی فراتر برده و آن را در چارچوب پرونده جهانی «آزار مسیحیان» قرار میدهد؛ چارچوبی که ظرفیت جلب حمایت نهادهای حقوق بشری، کلیساها، سازمانهای بینالمللی و حتی سیاستگذاران غربی را دارد.
ویژگی قابل توجه دیگر این گزارش، استفاده از ادبیات حقوق بشری به جای ادبیات الهیاتی است. در سراسر متن، تقریباً هیچ اشارهای به آموزههای مسیحی یا مبانی دینی تبشیر دیده نمیشود و مفاهیمی مانند «آزادی دینی»، «حقوق بشر»، «سرکوب» و «فشار امنیتی» جایگزین زبان سنتی میسیون شدهاند. این تغییر زبان، بخشی از راهبرد جدید جریانهای تبشیری است که تلاش میکنند فعالیتهای تبلیغی خود را نه صرفاً یک مأموریت دینی، بلکه مصداقی از حقوق بنیادین بشر معرفی کنند و هرگونه محدودیت بر آن را به عنوان نقض آزادیهای اساسی بازنمایی کنند.
در مجموع، فرامتن این گزارش آن است که پروژه تبشیر در ایران نه تنها متوقف نشده، بلکه علیرغم فشارهای امنیتی، با موفقیت در حال پیشروی است و از این رو جامعه جهانی باید حمایت سیاسی، رسانهای و حقوقی خود از این جریان را ادامه دهد. به همین دلیل، این خبر را باید بیش از آنکه یک گزارش خبری بیطرفانه دانست، بخشی از راهبرد رسانهای و روایتسازی جریان مسیحیت تبشیری درباره ایران ارزیابی کرد؛ روایتی که همزمان به دنبال مشروعیتبخشی به کلیساهای خانگی، برجستهسازی پرونده آزادی دینی ایران در افکار عمومی غرب و تقویت روحیه و حمایت از شبکههای تبشیری فعال در ایران است.
