میثاقِ وحدت؛ وقتی «ایران جان» در سوگ امام شهید به هم میرسد
حضور پرشور و معنادار علمای اهلسنت در مراسم وداع با رهبر شهید انقلاب، تنها یک حضور تشریفاتی نبود؛ بلکه جلوهای تمامعیار از یک «واقعیتِ جاری» در بطن جامعه ایران است. در این میان، حضور فعال کارشناسان مرکز فرق، ادیان و مذاهب حوزه علمیه در میان موکبهای اهلسنت، نقطه عطفی بود که عمق استراتژیک این برادری را بیش از پیش نمایان کرد.
همکلامی در سایهسارِ حقیقت
اینکه کارشناسان حوزه علمیه در میان علمای اهلسنت حضور یافتند و در فضایی سرشار از صمیمیت، به گفتگو نشستند، نشاندهنده آن است که وحدت در نظام اسلامی نه یک سیاست مقطعی، بلکه یک «باورِ نهادینهشده» است. این تعاملات میدانی، خط بطلانی بر تلاشهای دشمن برای ایجاد فاصلههای مصنوعی میان شیعه و سنی کشید. وقتی علمای دو مذهب، دوشادوش هم و در موکبهایی که نمادِ عشق به «ایرانِ جان» هستند، گرد هم میآیند، دیگر جایی برای جولانِ تفرقهافکنان باقی نمیماند.
این هماهنگی ها با همت اداره کل فرق و ادیان و مذاهب سازمان تبلیغات اسلامی انجام گردیده است که قابل تقدیر می باشد.
دردِ مشترک؛ عاملی برای پیوند قلوب
اما شاید عمیقترین بخش این تصویر، نه در صورتجلسات رسمی، بلکه در «دردِ مشترک» نهفته بود. از دست دادن رهبری که نمادِ عزت، مقاومت و وحدت بود، داغی بر دلِ همهی ایرانیان، فارغ از مذهب و قومیت، نشاند.
این «دردِ مشترک»، تبدیل به «عامل وحدتبخش» شد. وقتی طلاب شیعه و شیخ طریقت قادریه کردستان، یا برادران اهلسنت از گرگان، در سوگ امام شهید همسخن میشوند، میبینیم که:
غم، مرزها را برمیدارد: فقدان یک رهبرِ الهی، همان نقطهای است که همه تفاوتهای ظاهری را به حاشیه میبرد و اصالتِ برادری را به متن میآورد.
گفتگوی صمیمانه؛ ابزار بصیرت: همین گفتگوهای بیواسطه در موکبها، بستری است برای تبیینِ آرمانهای مشترک و درکِ متقابل از جایگاهِ والایِ حفظِ تمامیتِ ارضی و اقتدارِ ملی.
ایستاده در کنار هم برای ایران
حضورِ کارشناسانِ مذهبیِ حوزه علمیه در کنار علمای اهلسنت، پیامی روشن به همراه داشت: «ما در غم و شادی، همسرنوشتیم.»
وقتی این پیوندِ قلبی در زیر خیمهی وحدت شکل میگیرد، نشان میدهد که انقلاب اسلامی، نه فقط در ساختارهای قانونی، بلکه در قلوبِ تکتکِ اقوام و مذاهب ریشه دوانده است. این همبستگیِ میدانی، بهترین پاسخ به کسانی است که تلاش میکنند شکافهای خیالی را جایگزینِ پیوندهایِ تاریخیِ ما کنند.
سخن آخر؛
این تشییع، نه یک پایان، که آغازِ مرحلهای جدید از همبستگی ملی بود. وقتی شیعه و سنی در سوگِ امامِ شهیدشان، نه با هم، که «در هم» تنیده شدند، معنای واقعیِ «امت واحده» تفسیر شد. این قابهای ماندگار در موکبهای وحدت، گواهی است بر اینکه «ایرانِ عزیز»، با حضورِ همهی فرزندانِ وفادارش، سدی نفوذناپذیر در برابر هرگونه تفرقه باقی خواهد ماند.
