به تازگی «مرجان دلشادی»، چهره یهودیِ ایرانیتبار و ساکن سرزمینهای اشغالی، به توافق آتشبس میان ایران و آمریکا در بحبوحه جنگ تحمیلی سوم واکنش نشان داد. دلشادی که متولد و دانشآموخته تهران بوده، درحال حاضر همسر یک حاخام اسرائیلی(بخاری) است و از قلب اراضی اشغالی، به عنوان یکی از بوقهای رسانهایِ جریان سلطنتطلب فعالیت میکند.
خواندنِ متن واکنش او به توقف جنگ با ایران، درماندگی و تناقضِ لابیهای تلآویو را عریان میکند:
ژست استقلال برای کارشکنی در توافق
دلشادی در پیامش با کنایه به توافق مینویسد: «اسرائیل به توافقی که خودش طرف آن نبوده وابسته نیست… قوم بنیاسرائیل به تنها ایستادن عادت دارد و راه خودش را پیدا میکند.» ترجمه این جمله روشن است: رژیم منحوس صهیونیستی که از امضای آتشبس به شدت خشمگین است، اکنون با ژستِ «تنها ایستادن»، به دنبال کارشکنی در این مسیر است. تلآویو برای جلوگیری از نشستنِ غبار جنگ و در امتداد کشمکشهایش با واشنگتن، به تجاوز و خونریزی در لبنان ادامه میدهد تا منطقه را همچنان در آتش و التهاب نگه دارد.
پوشش الهیاتی برای هضم شکست
اوج رسوایی ماجرا اینجاست که این صهیونیست ایرانیتبار، ناگهان برای توجیه ناکامیهای جبهه ضدایرانی به توجیهات الهیاتی پناه میبرد! او با استناد به فرازهایی از کتاب امثال سلیمان مینویسد: «گاهی چیزی که در نگاه اول یک درِ بسته است، به گشایش تبدیل میشود؛ ما فقط یک فصل را میبینیم و خداوند تمام داستان را.» باید پرسید جریان سلطنتطلبی که تا همین چند روز پیش برای بمباران ایران لهله میزد، چرا ناگهان پشت متون مذهبی سنگر گرفته است؟! پاسخ ساده است: وقتی پروژه جنگافروزی و ویرانی ایران مقتدر متوقف میشود، دلالانِ جنگ چارهای ندارند جز اینکه روانِ سرخورده و فروپاشیدهی خود را با «پوشش الهیاتی» تسکین دهند و شکستهای میدانیِ اربابانشان را، مصلحتِ آسمانی جا بزنند!
