در باره نسبت انجمن با مرجعیت می توان گفت:
_ نسبت انجمن با مرجعیت دوگانه و متناقض نماست،
_ آقای حلبی، علما و روحانیت را از چشم شاگردان می اندازد، اهانت می کند، اما سفارش می کند باز به همین فقها رجوع کنید،
_ سفارش رجوع به فقها در احکام فرعی است وگرنه در فقه اکبر هیچ فقیه و مرجعی را قبول ندارند،
_ انجمنی ها اهل تقلید از مراجع هستند و عموما به این امر التزام دارند،
_ انجمنی ها از پیش از انقلاب بصورت فردی و یا گروهی به مراجع قم و یا علمای بزرگ استانها مراجعه می نمودند. دیدارها به عنوان سرکشی و ادای احترام، گزارش فعالیت علیه بهاییت و شنیدن نصایح انجام می شد.
_ شکل دیگر ارتباط را می توان مکاتبه با علما نامید. مراد استجازه هاست. تقریبا تمام درخواست های اجازه استفاده از وجوه شرعی را انجمنی ها انجام داده اند نه تشکیلات انجمن،
_ دعوت از عالمان بزرگ و نامدار هر منطقه به سمینارهای منطقه ای و سراسری انجمن_ پیش از انقلاب، رواج داشت. علما با حضور در این نشست ها با فعالیت های انجمن آشنا می شدند،
_ در میان مراجع آیت الله میلانی در سمینار های انجمن در مشهد حضور می یافت،
_ ملاقاتهای آقای حلبی با مراجع و علمای بزرگ مانند آیات اصفهانی، خویی، حکیم، بروجردی هم در گزارش های انجمن نقل شده است.
_ نخستین ملاقات های مورد بحث را احیانا می توان دیدار آقای حلبی با آیت الله بروجردی شمرد، که مربوط به سخنرانی آقای فلسفی و حادثه اردیبهشت سال ۱۳۳۴ است. ( سید حسین سجادی. در سایه خورشید. خاطرات سجادی، صص: ۲۷ به بعد)
هدف این ملاقات مقدمه چینی شیخ حلبی بود برای سخنرانی آقای فلسفی (سید حسین سجادی، همان) و حادثه اردیبهشت سال ۱۳۳۴ و روندهای پس از آن که به تغییر اساسی در شیوه، اهداف و راهبرد مبارزه رخ داد و مدیریت این مبارزه را به دست رژیم و سپس به انجمن سپرد.
رضایی
تیر ۱۴۰۵
