هیئت‌های عزاداری مخالف الگو گیری از قیام امام حسین علیه السلام

سخن معروف از امام موسی صدر که این روزها بهتر از همیشه قابل فهم است؛
 در هیئتی که‌ دغدغه‌ مبارزه با اسرائیل نباشد؛ شمر هم سینه می‌زند!

همان هیئت سکولاری که شب عاشورا فریاد میزند «سیاست را از روضه جدا کن»، بی آنکه بداند میراث‌دار همان تفکری است که انجمن حجتیه سالها بر آن پای میفشرد؛ تفکری که عزاداری را به گریه‌های بی‌تأثیر و اشک‌های بی‌ثمر تقلیل می‌داد و هرگونه ورود به عرصه‌ی سیاست و حکومت در عصر غیبت را حرام میدانست.
وقتی آن واعظ از دشمن‌شناسی می‌گفت و عده‌ای به بهانه‌ی حفظ روضه، او را به سکوت وا می‌داشتند، بی‌اختیار به یاد روایت معروف «لهوف» می‌افتیم که پیامبر اکرم(ص) مردم را توبیخ کرد که «تبکونه و لاتنصرونه»؛ آیا برای حسین گریه میکنید اما یاری‌اش نمی‌دهید؟!

این دقیقاً همان نقطه‌ای است که انجمن حجتیه با تئوری «اسلام منهای سیاست» خود، جامعه را از همراهی با ولایت و نهضتِ اسلامیِ زمانه باز می‌داشت و عملاً عزاداری را به انفعالی خطرناک تبدیل میکرد. واقعه‌ی تلخ تبریز در سال ۱۲۹۰، بهترین گواه بر این مدعاست؛ وقتی روس‌ها آزادی‌خواهان را به دار می‌آویختند و مردمِ گرفتار در دامِ همان نگاهِ سکولارِ حجتیه‌وار، فقط به زنجیر و سینه‌زنی مشغول بودند و به یاریِ دلاورانِ خود برنخاستند، فرمانده روس به‌راستی از این بی‌تفاوتی در شگفت ماند.

انجمن حجتیه با ترویجِ «عدم جواز قیام علیه حاکم ظالم»، زمینه را برای چنین فجایعی فراهم میکرد و امروز نیز همان نسخه با هزینه‌های سنگین از سوی جریان‌های معاند تکرار میشود تا هیئت را به مراسمی برای اشکهای بی‌نتیجه تبدیل کنند؛ غافل از اینکه حضرت زینب(س) اهل کوفه را که تنها به گریه افتاده بودند، عتاب و نفرین کرد و رهبر انقلاب نیز بارها تأکید فرمودند که اگر اشک به‌تنهایی کافی بود، معاویه هم برای امیرالمؤمنین مرثیه میخواند.
پس هیئتی که در آن خبری از بصیرت، دشمن‌شناسی، حمایت از نظام و برائت از طواغیت زمانه نباشد، در حقیقت هیئتِ منسوب به همان انجمن حجتیه است که با جداسازیِ دین از سیاست، به استقبالِ تکرارِ همان روزهای تاریک تبریز می‌رود؛ چرا که این تفکرِ غلط، گریه را از مسیر ولایت جدا کرده و آن را به کالایی بی‌اثر برای خوشایندِ دشمنان تبدیل میکند، در حالی‌که ماهیت قیام حسینی، نهی از منکرِ یزیدیانِ هر عصر است و کسی که با این مرام بیگانه باشد، هرچند اشک بریزد، در صف یارانِ حسین نیست، بلکه در زمره‌ی کسانی قرار میگیرد که، رأی ندادن به جریانِ غربزده را محاربه با امام زمان می‌دانستند؛ یعنی دقیقاً نقطه‌ی مقابلِ همان انفعالی که انجمن حجتیه در طول تاریخِ خود ترویج کرد و امروز نیز در قالبِ هیئت‌های سکولار، عاشورا را از یک حماسه‌ی سیاسی_عبادی به یک ماتمِ خنثی تبدیل مینماید.