همزمان با جشنهای ۲۵۰ سالگی استقلال آمریکا، شبکهای از چهرههای یهودیِ ایرانیتبار و لابیگران صهیونیسم، در یک پویش هماهنگِ مجازی، به مدیحهسرایی برای ایالات متحده پرداختند. پیامهای افرادی نظیر «الی کوهانیم»، «شیلا نظریان»، «شارونا نظریان»، «غزل میزراحی» و «ناز هاشم»، فراتر از یک تبریک ساده، بررسیِ روانشناختیِ جریانی است که هویت خود را به ماشین جنگی غرب فروخته است.
بررسی این پیامها پرده از تاکتیک های رسانهای این جریان برمیدارد:
تجارت با «مظلومنمایی» و سیاهنمایی زادگاه
پاشنه آشیل پیامهای شیلا نظریان (پزشک و کارشناس فاکس نیوز) و غزل میزراحی (خواننده)، تکرار کلیدواژه «فرار از آزار مذهبی» و «پناهندگی» است. آنها با ترسیم چهرهای تاریک از ایران، تلاش میکنند آمریکا را به عنوان منجی به تصویر بکشند. این رویکرد، دقیقاً همان مأموریتی است که لابیهای ضدایرانی به آنها سپردهاند: سوءاستفاده از پسوند «ایرانی» برای مشروعیت بخشیدن به تحریمها و فشارهای واشنگتن علیه ملت غیور ایران.
ذوقزدگیِ عریان برای ماشینِ جنگ و ترور
اوج ابتذالِ این جریان در پیام «الی کوهانیم» (سیاست مدار) نمایان میشود. او در حالی که روی عرشه ناو جنگی آمریکایی ایستاده، با ذوقزدگی از «بمبافکن B-2» یاد میکند و آن را نماد عظمت آمریکا میداند! این پیام نشان میدهد که مفهوم «آزادی و دموکراسی» برای این صهیونیستها، چیزی جز کلاهکهای هستهای، ناوهای جنگی و بمبهایی که منطقه غرب آسیا را ویران میکنند، نیست.
پرداخت «مالیاتِ وفاداری» برای حفظ صندلی
پیامهای افرادی چون شارونا نظریان (شهردار بورلی هیلز) نشاندهنده یک واقعیت در ساختار سیاسی آمریکاست: اقلیتهای صهیونیست برای رشد در این سیستم، باید مستمراً وفاداری خود را به هژمونی آمریکای جنایتکار و اسرائیل خبیث اثبات کنند.
