در حالی که گزارشهای مستند از بنبستِ راهبردی لابیهای تروریستی صهیونیستی و آمریکایی حکایت دارند، جریانهای دانشجویی متمایل به صهیونیست مانند «Aggies For Israel»، طی ساعاتی قبل با انتشار ویدیوهایی احساسی و دراماتیک، فاز جدیدی از عملیات روانی را کلید زدهاند؛ پروژهای که سعی دارد «خیانت به وطن» را در بستهبندی «حقوق بشر» و «خاطرات» به خورد مخاطب غربی بدهد.
خاطرات مسموم؛ ارثیهی فرار یا ابزار فشار؟
در این ویدیو، راوی با اشاره به ریشهی یهودیان در ایران، تلاش میکند خود را صاحبحق و دلسوز نشان دهد. او خروج والدینش پس از انقلاب اسلامی را یک «فرار از آزار مذهبی» توصیف میکند که تنها تفاوت او با زنان امروز ایران، «موفقیتآمیز بودن این فرار» است.
این روایت صرفاً با تحریک احساسات، سعی در مشروعیتبخشی به مداخلات خارجی در مسائل ایران اسلامی دارد.
تضاد «عشق به اسرائیل» و «مردم ایران»!
راوی صراحتاً اعلام میکند که ایستادن او در کنار مردم ایران، ناقضِ «هویت یهودی» و «عشق او به اسرائیل» نیست. او مدعی است که در حمایت سازمانهای صهیونیستی از ایران، «سیاست» نمیبیند بلکه «مهرورزی و احترام» میبیند!
این دقیقاً همان نقطهی فریب است. چگونه میتوان از «مهرورزی» سخن گفت، در حالی که لابیهای متبوع او در واشنگتن، همزمان با شعار حمایت از مردم، برای تشدید تحریمهای کمرشکن و حتی سناریوهای نظامی علیه همان مردم فشار میآورند؟
«حق زندگیِ آزاد»؛ شعاری برای پوششِ بنبست
ویدیو با این جمله تمام میشود که «هیچکس نباید برای زندگی آزاد، جانش را به خطر بیندازد» و «تغییر واقعی از جایی شروع میشود که با هم بایستیم».
واقعیتِ پشت پرده: این فراخوانِ «ایستادن در کنار هم»، در حقیقت دعوت به ایستادن زیر پرچمِ جریانهایی است که در شطرنج سیاسی آمریکا به «مهرههای سوخته» تبدیل شدهاند. آنها که در خیابانهای گریتنک و لسآنجلس سرگردان شدهاند، اکنون با استفاده از چهرههای جوان و ادبیاتِ دانشگاهپسند، به دنبال بازسازی وجههی تخریب شدهی خود هستند.
قمار بر سرِ «خونِ ایرانی»
برسی و تحلیل این ویدیو نشان میدهد جریانی که از یک سو مدعی همدلی با زنان ایرانی است و از سوی دیگر، خونِ مردم مظلوم که بدست تروریست های پیاده نظام صهیونی_آمریکایی به شهادت رسیدند را به ابزاری برای امتیازگیری سیاسی تبدیل کرده است.
