برخی مبلغان قانون جذب مدعیاند این قانون همان دعاست!
آنها میگویند با قدرت ذهن و تجسم خلاق میتوان هر چه خواست به دست آورد و این همان دعا کردن است.
غافل از اینکه دعا در اسلام با قانون جذب تفاوتهای ماهوی و بنیادینی دارد که در ادامه میبینید:
۱. دعا با عمل همراه است (عمل، اسباب استجابت) – جذب با توهم و تنپروری.
۲. استجابت دعا مشروط به مصلحت است (دنیوی یا اخروی) – جذب ادعای قطعیت و عدم نقض دارد.
۳. دعا به عبودیت، تضرع و ترک گناه میانجامد – جذب به خودخداباوری و لاابالیگری.
۴. دعا در قرآن و روایات تصریح شده – جذب با تفسیر به رأیِ آیات، مستندسازی میکند.
۵. تحقق دعا در گرو مشیت و مصلحت خداست – جذب خود را فراتر از مشیت الهی میداند.
۶. در دعا محتوا مهم است (دعای شر جایز نیست) – در جذب فقط «خواستن» مهم است، حتی اگر شر باشد.
۷. دعا مستند به عقل و نقل است – جذب مبتنی بر شواهد اتفاقی و عرفی.
۸. دعا درخواست بنده از خدا (تضرع و عجز) – جذب دستور دادن به کائنات (سلطه).
۹. مخاطب دعا خدا و اولیای اوست – مخاطب جذب «کائنات»!
۱۰. در دعا، شخصیت و تقوا مؤثر است – در جذب فقط فرمان تو مهم است، نه خوب یا بد بودنت.
