در پی شکلگیری تجمعاتی با انگیزههای اقتصادی در برخی از بازارهای تهران، تشکل موسوم به «کنگره اقوام ملیگرای ایران» با صدور بیانیهای، تلاش کرد تا دغدغههای معیشتی بازاریان را به سمت اغتشاش هدایت کند. این تشکل که به سرکردگی رضا پهلوی و با حمایتهای مالی و سیاسی قدرتهای خارجی ایجاد شده، مجموعهای از افراد را به عنوان نمایندگان اقوام ایرانی گردهم آورده تا با ایجاد تفرقه و ناامنی، پروژه تغییر حاکمیت را دنبال کنند.
یکی از اجزای اصلی این کنگره، «جنبش میهنی یارسان» (جمینا) است که مدعی نمایندگی پیروان اهل حق ایران میباشد؛ این در حالی است که قاطبه جامعه یارسان و رهبران سنتی و حتی جریانات سیاسی خارج از کشور منسوب به اهلحق، مشروعیت این گروه را به شدت رد کرده و وابستگی آنها به جریان پهلوی را محکوم کردهاند. تناقض اصلی اینجاست که این کنگره مدعی «ملیگرایی» است، اما اغلب جریانهای کُردی، اساساً با حکومت متمرکز ملی مخالف بوده و با رویکردی تجزیهطلبانه، به دنبال واگذاری هر منطقه از ایران به حکمرانی محلی و قومی هستند.
این جریان میکوشد مطالبات صنفی بازاریان را به اغتشاشات پیوند بزند و با بهرهگیری از مهرههای فاقد مشروعیت، به دنبال ایجاد ناامنی پایدار و برهم زدن ثبات داخلی است. غایت این اقدامات، تضعیف اقتدار ملی و زمینهسازی برای دخالت قدرتهای منطقهای در امور داخلی ایران است تا از مسیر هرجومرج، اهداف سیاسی خود را به قیمت نابودی امنیت کشور پیش ببرند.
