موج‌سواری بر خاکستر فتنه؛ وقتی «هولوکاست» ابزار سیاسی ورشکستگانی مانند الهام یعقوبیان می‌شود

یهودیت، هشت دی

در حالی که پروژه‌های ضدامنیت ملی و آشوب‌های هدایت‌شده از سوی اتاق‌های فکر واشنگتن و تل‌آویو با هوشیاری ملت ایران در دی ماه به بن‌بست کامل رسیده است، مهره‌های دست‌چندم استکبار جهانی در تلاشی مذبوحانه برای زنده نگه داشتن فضای دوقطبی، به شبیه‌سازی‌های مضحک تاریخی روی آورده‌اند.

 

مقایسه ای بی ربط و اهانت به تاریخ

در جدیدترین پرده از این نمایش، الهام یعقوبیان، که خود را رئیس نهاد خودخوانده «همبستگی ایران و اسرائیل» می‌نامد، با انتشار تصویری آمیخته به نمادهای صهیونیستی، سعی کرده است وقایع اخیر ایران را به واقعه هولوکاست پیوند بزند. این اقدام نه یک یادبود معنوی، بلکه یک «وقاحت سیاسی» عیان است. استفاده از شعار «Never Again» (هرگز دوباره) برای توصیف شکست فتنه‌ای که با دلارهای آمریکایی و تسلیحات تروریستی پشتیبانی می‌شد، نشان‌دهنده عمق استیصال جریان‌هایی است که تمام سرمایه اجتماعی خود را در داخل ایران از دست داده‌اند.

برسی یک تصویر سفارشی

تصویر منتشر شده، آلبومی از نمادگرایی‌های دیکته شده است:

* تقدس‌زدایی از نمادها: قراردادن ستاره زرد رنگ «یهود» در کنار پرچمی که ادعای ملی‌گرایی دارد، پارادوکسی مضحک است. چطور می‌توان دم از «خون ایرانی» زد و همزمان زیر سایه رژیمی ایستاد که ترور دانشمندان هسته‌ای، قتل ملت در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و تحریم دارویی همین مردم را در کارنامه دارد؟
* کاسبی با خون: نمایش اجساد نمادین و پرچم خون‌آلود، تلاش برای بازتولید «ترس» در جامعه‌ای است که از آشوب عبور کرده است. این تصویرسازی‌های رادیکال، بیش از آنکه پیامی برای داخل داشته باشد، فاکتوری برای دریافت بودجه‌های بیشتر از کارفرمایان غربی و صهیونیستی است.

پیوند ناگسستنی با خاستگاه فتنه

الهام یعقوبیان و نهاد تحت امرش، نمونه بارز «اپوزیسیون پیمانکار» هستند. مأموریت این افراد، نه حقوق بشر است و نه دلسوزی برای مردم ایران؛ بلکه مأموریت واقعی آن‌ها، عادی‌سازی جنایات رژیم صهیونیستی در افکار عمومی ایرانیان و ایجاد پیوند مصنوعی میان هویت ایرانی و سیاست‌های تجاوزکارانه تل‌آویو است.

نکته پایانی: شکست در میدان، پناه بردن به فضای مجازی

واقعیت میدانی نشان می‌دهد که «آشوب‌های طراحی شده» شکست خورده است. پناه بردن به شبیه‌سازی‌های هولوکاستی و استفاده از ادبیات مظلوم‌نمایانه، آخرین تیر ترکش جریانی است که در واقعیتِ خیابان‌های ایران جایی ندارد. خون ایرانیانی که یعقوبیان از آن دم می‌زند، همان خونی است که با سلاح‌های اهدایی اربابان او به تروریست‌ها در خیابان های کشور بر زمین ریخت؛ حقیقتی که با هیچ فتوشاپ و شعار تبلیغاتی پاک نخواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *