حسین اورا، از فعالان شناختهشده در ترویج معنویتهای نوظهور مانند یوگا و سایکدلیک، در یک لایو اینستاگرامی که همزمان با اعتراضات معیشتی اخیر برگزار شد، مواضعی صریحاً ضدحکومتی اتخاذ کرد و با بیانی توهینآمیز، به مقامات نظام جمهوری اسلامی و مقام معظم رهبری حملهور شد.
حسین اورا که پیشینهای در ترویج مکاتب معنوی بدون دین دارد، در لایوی که اخیراً برگزار کرد، از مرزهای معمول سخنرانی انگیزشی فراتر رفت و به فضایی آشکارا سیاسی و تحریکآمیز وارد شد. وی در ابتدا با ادبیاتی آرامشبخش صحبت خود را آغاز کرد و از «نگه داشتن صلح درون در طوفانهای بیرونی» سخن گفت، اما به سرعت محتوای سخنانش تغییر جهت داد.
او با زبانی تند و تهاجمی، خطاب به حاکمیت گفت: «واقعاً حیرتانگیز است؛ چطور یک نفر میتواند چنان پست و بد باشد که ۸۰ میلیون نفر آرزوی مرگش را بکنند؟» و در ادامه افزود: «کسانی که دم از دین و عدالت علی میزنند، اما بدترین جنایات را انجام میدهند؛ همهاش دروغ، تزویر و ریاکاری است. دزدیدید، بردید، کشتید و غارت کردید؛ دیگر بس است.» این عبارات، به وضوح حملاتی بیپروا و توهینآمیز به نظام و باورهای مذهبی بخشی از جامعه است.
وی سپس با استناد به آیاتی از قرآن، مدعی شد حکومتهای ستمگر پایدار نمیمانند و گفت: «شما ستمگرید و همین ظلم، مملکتداریتان را از بین میبرد.» او در عین حال، با قاطعیتی غیرعلمی، از «نزدیک بودن آزادی» و «برچیده شدن بساط ستم» سخن گفت و با اشعاری از مولانا، به القای امیدواری مبهم پرداخت.
اورا در بخش پایانی، با بازگشت به ادبیات معنوی خود، از حاضران خواست تا با مراقبه و تجسم، «ایران آزاد» را تصور کنند. این در حالی است که تلفیق عمدی گفتمان به ظاهر معنوی «عشق و آرامش درونی» با بیانی پر از کینه و اتهامزنی سیاسی، تناقضی آشکار در روش و پیام او ایجاد میکند. دعوت به «مدیتیشن برای آزادی ایران» در واقع سعی در ارائه یک راه حل غیرواقعی و انفعالی برای مسائل پیچیده اجتماعی-سیاسی است.
لایو حسین اورا نمونهای از سیاسیسازی و سوءاستفاده از فضای معنویتهای نوظهور است. وی با استفاده از جایگاه خود به عنوان یک مروج معنویت جایگزین، که معمولاً مخاطبانش را افرادی با دغدغههای شخصی و دوری از سیاست تشکیل میدهند، مستقیماً پا در عرصه تخاصم سیاسی گذاشته و از ظرفیت خود برای تهییج احساسات ضدحکومتی استفاده کرده است. این حرکت نشان میدهد چگونه برخی از این چهرهها در مواقع حساس، پوشش «معنویت غیرسیاسی» را کنار میگذارند و به صدور بیانیههای آشوبگرایانه روی میآورند. بهرهگیری همزمان از زبان عرفانی (مانند اشعار مولانا) و زبان حاوی نفرت و توهین، یک استراتژی دوگانه خطرناک است که از سویی وانمود به فرهیختگی و معنویت میکند و از سوی دیگر، مستقیم به تحریک و تشدید شکافهای اجتماعی دامن میزند. انتخاب زمانبندی این لایو همزمان با ناآرامیهای معیشتی، حاکی از هدفمندی و سوءاستفاده آگاهانه از شرایط برای دامن زدن به بیثباتی بیشتر است. چنین اقداماتی نه تنها کمکی به حل مشکلات مردم نمیکند، بلکه با شعلهور کردن آتش تعارض و جایگزین کردن تحلیل واقعبینانه با شعارهای احساسی، مسیر گفتوگو و اصلاح را مسدود میسازد.
