در ادامهی شکافهای درونجریانی میان فعالان ضدنظام، رویا زرین، از چهرههای شناختهشدهی معنویتهای نوظهور، با حملهای لفظی به محمدعلی طاهری، بنیانگذار فرقه انحرافی عرفان حلقه، او را متهم کرد که «دوست ندارد ایران آزاد شود». این درگیری تازه، پرده از رقابتهای شخصی و تلاش برای حفظ نفوذ در میان جریانهای معارض میکشد.
رویا زرین، از مروجین شناختهشدهی معنویتهای نوظهور و مخالف نظام جمهوری اسلامی، در اقدامی قابل توجه، در فضای مجازی به محمدعلی طاهری، بنیانگذار فرقهی انحرافی عرفان کیهانی حلقه، حملهی لفظی شدیدی کرده و او را متهم نموده است که «دوست ندارد ایران آزاد شود».
در ادامهی درگیریهای درونگروهی جریانهای معاند، رویا زرین که پیشینهی ابراز مخالفت با نظام جمهوری اسلامی را دارد، در پیامی در فضای مجازی، محمدعلی طاهری، رهبر فرقهی انحرافی عرفان کیهانی حلقه را هدف قرار داد. این اظهارات در شرایطی منتشر شده که وی نیز همانند طاهری، در زمرهی فعالان حوزهی معنویتهای نوظهور قرار میگیرد.
زرین در پست خود با لحنی تند نوشت: «دقیقا توی همچو روز مهمی این پروکسی محمد علی طاهری چی میگه؟ اینها واقعا دوست ندارن ایران آزاد بشه». او در ادامه به دنبالکنندگانش هشدار داد: «دوستان این روزها به هر پیج مثلا معنوی تا حالا فالو کردین حواستون باشه». این اعلام موضع، نشاندهندهی شکاف و رقابتی آشکار در میان اشخاص و جریانهایی است که علیرغم اشتراک در موضع کلی ضدحکومتی، در جذب مخاطب و ارائهی روایت، به تقابل با یکدیگر میپردازند.
این درگیری آشکار، بیش از هر چیز بر ضعف کیفی، انشقاق درونی و ماهیت نمایشی‑رقابتی بسیاری از این جریانهای خودخواندهی معارض تأکید میکند. هنگامی که دو شخصیت که هر دو با بهرهگیری از فضای معنویتگرایی غیرمتعارف و انتقاد از وضع موجود به دنبال جذب هوادارند، به جای تمرکز بر ادعاهای اصلی خود، به تخریب شخصیت متقابل میپردازند، در واقع ناخواسته ناپایداری گفتمانی و فقدان برنامهی منسجم خود را به نمایش میگذارند. این منازعات، که گاه حول محور «سنتشکنی معنوی» یا «انقلاب درونی» شکل گرفته، در مواجهه با آزمون میدانی و رقابت برای تصاحب فضای محدود مخاطبان، به سرعت به کشمکشهای شخصی و اتهامزنیهای کممایه فروکاسته میشود. چنین رفتارهایی نه تنها از اتوریتهی فکری این چهرهها میکاهد، بلکه برای افکار عمومی نیز آشکار میسازد که پشت شعارهای آرمانی برخی از این جریانها، چه میزان حسادت، رقابت ناسالم و تلاش برای حفظ سهم خود از «بازار اعتراض» نهفته است. این آشفتگی، آسیبپذیری ذاتی جنبشهای مبتنی بر فردیتهای خودمحور را عیان میسازد.
